مجله علمی پزشکی قانونی SJFM http://www.sjfm.ir 11 journal11 fa jalali 1388 3 1 gregorian 2009 6 1 15 2 online 1 fulltext

fa پايايی و روايی فرم 28 سؤالی مقياس سلامت روانی در جمعيت ايرانی psuchiatry-forensic psychiatry medicine پژوهشي Research زمينه و هدف: پرسشنامه های غربالگری معتبر در زمينه سلامت روانی ابزارهايی مفيد برای پژوهش و اقدامات بالينی هستند. اين ابزارها نقشی اساسی در شناسايی بيماران روانپزشکی مراجعه کننده به مراکز پزشکی دارند. هدف اصلی اين پژوهش بررسی پايايی و روايی فرم کوتاه مقياس سلامت روانی در جمعيت ايرانی بود. روش بررسی: 214 مراجعه کننده به مراکز مشاوره و دانشجويان دانشگاه های تهران و علم و صنعت ايران در دو گروه بيمار (107 =n؛ 64 زن، 43 مرد) و بهنجار (107 =n؛ 64 زن، 43 مرد) با اجرای مقياس سلامت روانی، مقياس افسردگی بک، مقياس اضطراب بک و پرسشنامه سلامت عمومی در اين پژوهش شرکت کردند. فرم 28 سؤالی مقياس سلامت روانی (MHI-28) بر اساس ويژگی های روان سنجی فرم 38 سؤالی در مطالعات مقدماتی تهيه شد. يافته ها: پايايی بازآزمايی مقياس سلامت روانی بر حسب نتايج دو بار اجرای آزمون و همسانی درونی مقياس بر حسب ضريب آلفای کرونباخ محاسبه شد و مورد تأييد قرار گرفت. ضرايب آلفای کرونباخ برای بهزيستی و درماندگی روانشناختی در نمونه های بيمار و بهنجار از 89/0 تا 94/0 محاسبه شد. ضرايب پايايی بازآزمايی نيز به همين ترتيب از 85/0 تا 91/0 به دست آمد. همه ضرايب در سطح 001/0 P< معنادار بودند. روايی همزمان مقياس سلامت روانی بر حسب ضرايب همبستگی زير مقياس های اين ابزار با نمره کلی پرسشنامه سلامت عمومی بررسی شد. اين ضرايب برای بهزيستی روانشناختی 87/0- و برای درماندگی روانشناختی 88/0 محاسبه و در سطح 001/0P< تأييد شد. نتايج مربوط به روايی تفکيکی مقياس سلامت روانی نيز نشان داد که اين مقياس می تواند افراد دو گروه بيمار و بهنجار را متمايز کند. نتيجه گيری: براساس يافته های اين پژوهش، مقياس سلامت روانی پرسشنامه ای معتبر محسوب می شود و می تواند برای هدف های پژوهشی و بالينی به وسيله پزشکان، روانپزشکان، روانشناسان بالينی و پژوهشگران حوزه سلامت مورد استفاده قرار گيرد. Background & Aim: Valid screening questionnaires for mental health are useful tools for research and clinical practice. These instruments could play a major role in detecting patients with psychiatric disorders in medical centers. The main aim of this study was to examine the reliability and validity of a short form of the Mental Health Inventory (MHI-28) in an Iranian general population. Materials & Methods: 214 referrals to the counseling centers of Tehran University and Iran University of Science and Technology in two groups of patients (n= 107 64 females, 43 males) and normals (n= 107 64 females, 43 males) were included in this study. All participants were asked to complete the MHI-28, the Beck Depression Inventory (BDI), the Beck Anxiety Inventory (BAI), and the General Health Questionnaire (GHQ). The MHI-28 was developed on the basis of psychometric properties of a longer form of the scale, MHI-38. Findings: Test-retest reliability and internal consistency of the MHI-28 were examined at satisfactory levels. Test-retest and alpha correlation coefficients were calculated for both groups. The coeffcients for psychological well-being and psychological disteress were from 0.85 to 0.91 for test-retest reliability and 0.89 to 0.94 for internal consistency, respectively. All correlations were significant at P< 0.001 level. Concurrent validity of the MHI-28 was calculated according to correlation coefficients between the scores on the MHI-28 and total score of the GHQ. The coefficients for psychological well-being and psychological distress were -0.87 and 0.88, respectively. All correlations were significant at P<0 .001. The results also supported discriminant validity of the MHI-28. Conclusion: It can be concluded that the MHI-28 is a valid measure and can be used for both research and clinical purposes by physicians, psychiatrists, psychologists and researchers in the field of healt care. سلامت، مقياس سلامت روانی MHI-28))، پايايی، روايی Health, Mental Health Inventory (MHI-28), Reliability, Validity 87 91 http://www.sjfm.ir/browse.php?a_code=A-10-1-118&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa محمدعلی بشارت besharat@ut.ac.ir 11003194753284600843 Yes

fa بررسی اپيدميولوژيک وضعيت پرده بکارت در مراجعين به واحد معاينات پزشکی قانونی استان تهران در تابستان و پاييز سال 1386 forensic medicine medicine پژوهشي Research زمينه و هدف: معاينه تخصصی پرده بکارت تأثيرات فردی، خانوادگی، اجتماعی و فرهنگی وسيعی به همراه دارد. مطالعه حاضر به منظور بررسی اپيدميولوژيک وضعيت پرده بکارت در مراجعين به واحد معاينات زنان مرکز پزشکی قانونی استان تهران در تابستان و پاييز سال 1386 انجام شده است. روش بررسی: اين مطالعه بصورت توصيفی تحليلی با تکميل فرم اطلاعاتی به صورت مصاحبه حضوری و نيز معاينه اختصاصی مراجعين جهت ارزيابی پرده بکارت انجام شده است. تحليل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS ويرايش 13 صورت گرفته است. يافته‌ها: از مجموع 494 نمونه جمع‌آوری شده، از نظر سنی، گروه سنی 20-16 سال بيشترين موارد را به خود اختصاص داد. مهم ترين علل ارزيابی پرده بکارت به ترتيب شامل بررسی روابط جنسی بين افراد، بررسی تجاوز جنسی، معاينه قبل از ازدواج و طلاق بودند. بيشترين فراوانی انواع آناتوميک پرده بکارت مربوط به پرده حلقوی قابل اتساع با لبه صاف بود (4/34%). بيشترين موارد پارگی (2/54%) در پرده های حلقوی غيرقابل اتساع با لبه صاف و بيشترين موارد ساييدگی (2/80%) در پرده های حلقوی قابل اتساع با لبه صاف بود. بيشترين نواحی پارگی و ساييدگی پرده بکارت در ناحيه ساعت های 9-6 و6-3 و بيشترين فراوانی زمان حدوث ازاله بکارت (6/75%) بيش از سه هفته قبل از مراجعه بود. رابطه آماری معنی‌داری بين وضعيت پرده بکارت از نظرسلامت يا ازاله و علت مراجعه، گروه های سنی مراجعين وجود داشت. نتيجه‌گيری: با توجه به اهميت معاينه تخصصی پرده بکارت، کسب آگاهی و اطلاعات بيشتر پزشکان و ماماهای درگير در معاينه پرده بکارت به منظور شناخت انواع آناتوميک پرده و افتراق يافته‌های طبيعی از موارد غير طبيعی ضروری است و دادن آگاهی به قشر نوجوان و جوان درخصوص جرايم جنسی، معاينه تخصصی پرده بکارت در صورت تمايل زوجين در مشاوره‌های قبل از ازدواج و مطالعه و تحقيقات اجتماعی درخصوص علل تأخير در مراجعه افراد جهت معاينه و جنبه‌های ديگر اين معاينه تخصصی در ساير مراکز دانشگاهی نيز توصيه می‌گردد Background & Aim: Specific Hymen examination has major individual, familial, social and cultural influences. The present study was carried out in order to survey the epidemiologic Situation of hymen referred to the woman’s examination part of Tehran Legal Medicine center during summer and autumn of 2007. Materials & Methods: This study was implemented for evaluation of hymen by filling information forms and personal interview and specific examination in persons referred, analytical descriptive method. Analysis was performed with SPSS version 13. Findings: 16-20 years old age group were the most involved among 494 cases. The most important causes of evaluation of hymen in proper order was : a survey on sexual relationship between individuals, a survey on rape, examination before marriage and divorce. The most common anatomical type of hymen was dilated circular hymen (34.4%) and the most common tearing of hymen happened (54.2%) in non dilated circular hymens with smooth border and the most common abrasion (80.2%) was in dilated circular hymens with smooth border. The most common regions of tearing and abrasion in hymen was related to 3-6,6-9 o'clock (inferior semicircle). The most common occurrence time of defloration was more than 3 weeks (75.6%). There was a significant relation between hymen’s situation (intact or defloration) and cause of reference, age of the referred groups. Conclusion: With consider to importance of specific examination of hymen it is necessary for involved physicians and midwives to get more information and knowledge about hymen and differentiation the natural findings in comparison with abnormal findings. It is recommended to give information to the adolescent and young people about the sexual offences and specific examination of hymen before marriage consultations in propenced couple. It is also recommended to other university centers to do social research and etiologic investigations about the delay of persons referring for the examination of hymen and the specific examination's other aspects. پرده بکارت، علل مراجعه، مرکز پزشکی قانونی استان تهران Hymen, Cause Of Reference, Tehran Legal Medicine Center 92 95 http://www.sjfm.ir/browse.php?a_code=A-10-1-119&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa حسن توفيقي‌زواره sh_vaezi@yahoo.com 11003194753284600844 Yes شراره واعظی 11003194753284600870 No

fa بررسی الگوهای شخصيتی بيماران مبتلا به اختلال هويت جنسی forensic medicine medicine پژوهشي Research زمينه و هدف : ارزيابی شخصيت بيماران مبتلا به اختلال هويت جنسی، اطلاعات با ارزشی در مورد تشخيص، پيش‌آگهی و درمان آنها به‌دست می‌دهد. در بيمارانی که دارای مشکلات شخصيتی نيز هستند، جراحی جوابگوی مشکلات آنها نيست، چه‌بسا ممکن است وضعيت آنها وخيم‌تر شود. اين پژوهش با هدف بررسی الگوهای شخصيتی در بيماران مبتلا به اختلال هويت جنسی انجام شده است. روش بررسی: پژوهش حاضر يک بررسی توصيفی- مقطعی است. آزمودنی‌های پژوهش 36 بيمار (22 زن و 14 مرد) مبتلا به اختلال هويت جنسی بودند که از طرف پزشکی قانونی برای ارزيابی روانشناختی به درمانگاه انستيتو روانپزشکی تهران و مرکز تحقيقات بهداشت روان و ارجاع شده بودند. اين بيماران به شيوه نمونه‌گيری در دسترس انتخاب شدند و به کمک مصاحبه بالينی مبتنی بر DSM و پرسش‌نامه چندمحوری ميلون MCMI-II مورد ارزيابی قرار گرفتند. تحليل داده‌ها به کمک روش‌های آماری توصيفی انجام شد. يافته ها: يافته های بررسی نشان داد که رمزهای دوتايی 75 (وسواسی- خودشيفته، 4 مورد) و 17 (اسکيزوييد- وسواسی، 2 مورد) فراوان ترين ترکيب های رمز در نمونه های مورد بررسی بودند. فراوان‌ترين الگو های شخصيتی در اين بيماران خودشيفته (22%) و وسواسی(29%) می‌باشند. نتيجه‌گيری: فراوانی الگوهای شخصيتی در بيماران مبتلا به اختلال هويت جنسی بالا است و بايستی در ارزيابی و برنامه‌ريزی بيماران در نظر گرفته شود. Background & Aim: Personality assessment in patients with GID is effective in their diagnosis, prognosis and treatment. Surgery in patients with comorbid personality problems may be more worth their condition. This project appraised the personality patterns of GID patients. Materials & Methods: This was a descriptive-cross sectional study. The subjects of the project were 36 GID patients (22 female, 14 male). They were referred to the clinic of Tehran Psychiatric Institute & Mental Health Research Center for psychological assessment by Legal Medicine Organization. The subjects were selected using convenience sampling and evaluated by DSM based clinical interview and MCMI-II. Data were analyzed by descriptive statistical methods. Findings: The most frequencies of dual symbols were 75(obsessive-narcissistic,4 cases) & 17(schizoied-compulsive,2 cases)combinations. The most frequencies of personality patterns in GID patients were narcissistic(22%) and compulsive(29%). Conclusion: The frequency of personality patterns GID patients is high and this should be taken into account in the assessment and treatment planning of GID patients. الگو های شخصيتی، اختلال هويت جنسی، ارزيابی شخصيتی، MCMI-II personality patterns, gender identity disorder, personality assessment, MCMI-II 96 99 http://www.sjfm.ir/browse.php?a_code=A-10-1-120&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa فرشته دادفر 110031947532846002 No محبوبه دادفر mahboubehdadfar@yahoo.com 11003194753284600845 Yes رخساره يکه يزدان دوست 11003194753284600871 No

fa بررسی خشونت محل کار عليه پرسنل فوريت‌های پزشکی در استان آذربايجان شرقی عمومى General پژوهشي Research زمينه و هدف: پرسنل فوريت های پزشکی اغلب در موقعيت های پرتنشی با بيماران خود روبرو می شوند و بنابراين، در معرض خطر زيادی برای خشونت قرار دارند. تاکنون در هيچ مطالعه ای خشونت محل کار عليه پرسنل فوريت های پزشکی در کشور ايران مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف اين مطالعه تعيين شيوع خشونت محل کار عليه پرسنل فوريت های پزشکی استان آذربايجان شرقی و عوامل مؤثر در بروز اين نوع از خشونت می باشد. روش بررسی: اين پژوهش از نوع توصيفی مقطعی می باشد. نمونه پژوهش عبارت بود از 160 نفر از پرسنل فوريت های پزشکی شاغل در مراکز اورژانس پيش بيمارستانی استان آذربايجان شرقی که با روش تصادفی ساده انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از يک پرسشنامه ترکيبی استفاده گرديد که مشخصات واحدهای مورد مطالعه، شيوع چهار نوع خشونت محل کار (فيزيکی، کلامی، فرهنگی و جنسی) و عوامل مؤثر با بروز خشونت در اورژانس پيش بيمارستانی را بررسی می نمود. پرسشنامه ها با روش پستی برای واحدهای مورد مطالعه ارسال شد که به ضريب بازگشت 25/86% (138 پرسشنامه) منجر گرديد. تاييديه کميته منطقه ای اخلاق در پژوهش دانشگاه علوم پزشکی تبريز برای مطالعه اخذ شد. برای تجزيه و تحليل يافته ها از نرم افزار آماری SPSS ويرايش 13 و آمار توصيفی استفاده گرديد. يافته ها: مطابق نتايج بررسی، 103 نفر (63/74%) از پاسخگويان بيان نمودند که در سال گذشته حداقل يکی از انواع خشونت محل کار را تجربه کرده اند. ميزان فراوانی انواع خشونت به ترتيب عبارت بودند از خشونت کلامی (71%)، خشونت فيزيکی (7/37%)، خشونت فرهنگی (7/8%) و خشونت جنسی (0%). بيشترين واکنش پاسخگويان به خشونت محل کار دعوت کردن مهاجم به آرامش بوده است (9/52%) و مهم ترين دليل برای واکنش عليه خشونت بيهوده بودن پی گيری موارد خشونت (1/34%) ذکر شده است. نتيجه گيری: نتايج اين پژوهش نشان دهنده شيوع بالای خشونت محل کار عليه پرسنل فوريت های پزشکی استان آذربايجان شرقی می باشد. برای کاهش سطح خشونت عليه اين پرسنل، آموزش عمومی و همچنين، آموزش کادر فوريت پزشکی در زمينه کنترل خشونت توصيه می شود Background & Aim: Emergency medical service (EMS) personnel encounter with their patients in stressful situations therefore, they have high risk for workplace violence (WPV). Until now there is no relevant study investigated WPV toward Iranian EMS personnel. Therefore, the aim of present study is to determine the prevalence of WPV toward EMS personnel in East Azerbaijan Province (EAP) and WPV-related factors. Materials & Methods: This is a cross-sectional descriptive study. The study sample was consisted of 160 EMS personnel working in the prehospital setting in East Azarbaijan Province. These personnel selected to participation with simple random sampling. For data gathering, a combined questionnaire was used. This questionnaire assessed the characteristics of respondents, the prevalence of (138 questionaire) four form of WPV including verbal harassment, physical assaults, cultural harassment, sexual harassment and WPV-related factors. Questionnaires posted to subjects and resulted in 86.25% (138 questionaire) response rate. The ethic committee in Tabriz University of Medical Sciences approved the study. In order to analyzing the data SPSS software (version 13) and descriptive statistic were used. Findings: Results showed that 103 of respondents (74.63%) experienced at least one form of WPV during last year. Most frequently reported form of WPV was verbal harassment (71%), followed by physical assault (37.7%), cultural harassment (8.7%) and sexual harassment (0%). The most frequent response to WPV was «invite offender to calm» (52.9%). Many of respondents believed that «any effort to follow up the violent events is ineffectual». Conclusion: This study highlights the high frequency of violent events toward EMS personnel in East Azarbaijan Province. In order to decrease the violent events, public education and continuing education for EMS personnel is recommended. خشونت، محل کار، تکنسين فوريت‌های پزشکی Violence, Workplace, Emergency Medical Service 100 107 http://www.sjfm.ir/browse.php?a_code=A-10-1-121&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa محمد علی اکبری 110031947532846003 No عاطفه اله¬بخشيان 110031947532846004 No آزاد رحمانی azadrahmanims@yahoo.com 11003194753284600846 Yes عباس داداش¬زاده 11003194753284600872 No حسين نامدار 11003194753284600873 No

fa بررسی دموگرافيک و روش‌های به کار رفته در خودکشی منجر به فوت ثبت شده در پزشکی قانونی طی سال‌های 1376 تا 1385 در شهرستان اردبيل عمومى General پژوهشي Research زمينه و هدف: خودکشی از معضلات مهم بهداشت عمومی بوده و در حال حاضر يکی از ده علل اول مرگ در جهان است. هدف مطالعه حاضر تعيين مشخصات دموگرافيک و روش های استفاده شده توسط قربانيان و محاسبه ميزان های مرگ و مير ناشی از خودکشی ثبت شده در پزشکی قانونی طی سال های 1376 تا 1385 در شهرستان اردبيل است. روش بررسی: اين مطالعه از نوع توصيفی مقطعی است. داده های موردنياز متوفيان از پرونده های موجود در بايگانی مرکز پزشکی قانونی اردبيل استخراج گرديد. برای انجام مقايسه بين گروه های سنی و جنسی و محل زندگی، ميزان ها و نسبت های مرگ و مير و خطر نسبی از نرم افزار آماری s‏pss ويرايش 15 استفاده شد. يافته ها: طی سال های 1376 تا 1385 تعداد 185 مورد مرگ ناشی از خودکشی ثبت شده بود. ميانگين سنی قربانيان 15± 6/29 سال بود. 5/73% از قربانيان مرد و 73% آنها شهری بودند. ميزان مرگ و مير ناشی از خودکشی 2/4 نفر به ازای هر صد هزار نفر در سال محاسبه گرديد. نسبت مرگ و مير مردان به زنان 6/2 و مناطق روستايی به شهری 3/1 بود ضمن اينکه زنان شهری دارای کمترين خطر مرگ و مير بودند. روند مرگ و مير طی سال های بررسی بعد از يک اوج در سال 78، نزولی بود. حلق آويزی، مسموميت و خودسوزی به ترتيب شايع ترين روش های بکار رفته توسط قربانيان بود. نتيجه گيری: ميزان مرگ و مير ناشی از خودکشی در شهرستان اردبيل کمتر از ميانگين کشوری است و در سال های گذشته روند نزولی داشته است. ميزان مرگ و مير خودکشی در مناطق روستايی اردبيل بيش از شهری است که با اکثر مطالعات ديگر متفاوت است. Bachground & Aim: Suicide is an important public health problem representing one of the first ten leading cause of death in the world. The purpose of this study is to describe demographic characteristics and methods have been used by suicide victims and to estimate suicide mortality rates that occurred in Ardabil during 1998-2007. Materials & Method: This is a cross-sectional descriptive study. Data on deaths by suicide that occurred in Ardabil from 1997 to 2006 were obtained from the legal medicine center. Reports contained sociodemographic information, characteristics of death and the method used. We calculated mortality rate and rate ratio inorder to compare age, sex and area specific rates. Data were analyzed by SPSS 15 software Findings: The period from 1997 to 2006 a total of 185 suicide death occurred in Ardabil. The mean age was 29.6 ± 15 years old. 73.5% of victims were male and 73% of them were from urban area. The suicide mortality rate was 4.2 per 100000. For the recorded years, the rates of suicide mortality had a decreasing trend. The rate ratio of male suicide to femal was 2.6 and rural to urban was 1.3 .Hanging, poisoning and burning were the most common methods used among victims respectively. Conclusion: The study shows that suicide rates in Ardabil are lower compared with national rates with a decreasing trend and in contrast to most studies the suicide mortality rates in rural area of Ardabil are higher than urban area. خودکشی، مرگ و مير، اردبيل Suicide, Mortality, Ardabil 108 114 http://www.sjfm.ir/browse.php?a_code=A-10-1-126&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa افشان شرقی 11003194753284600850 No مهرناز مشعوفی m.mashoufi@ arums.ac.ir 11003194753284600879 Yes بهزاد ولی زاده 11003194753284600880 No شبنم ضياء پور 11003194753284600881 No

fa اپيدميولوژی غرق‌شدگی‌های منجر به فوت در تهران عمومى General پژوهشي Research زمينه و هدف: غرق شدگی يکی از عوامل مهم مرگ و مير است ولی فرصت های قابل توجهی نيز برای پيشگيری از بروز آن وجود دارد. روش بررسی: در يک مطالعه مقطعی، پرونده تمام قربانيان غرق شدگی که از ابتدای سال 1381 تا انتهای سال 1385 فوت نموده و به پزشکی قانونی شهر تهران ارجاع شده بودند، بررسی گرديد. يافته ها: در مدت پنج سال 292 نفر (241 نفر مذکر و 51 نفر مؤنث) در شهر تهران به علت غرق شدگی فوت کرده اند. ميانگين سنی آنها 7/21 (با انحراف معيار±7/15 سال) و نسبت مذکر به مؤنث 7/4 به 1 بود. بيشتر قربانيان در گروه های سنی صفر تا 4 سال، 15 تا 24 سال و 5 تا 14 سال (به ترتيب 5/1، 2/1 و 1/1 در هر 100000 نفر در سال) قرار داشتند. 2/32% از کل قربانيان غرق شدگی، بچه های کوچک تر از 15 سال بودند. بيشتر مغروقين، قربانی غرق شدگی در کانال ها (7/24%) و استخرهای عمومی (2/21%) بودند. در مجموع 3/85% از کل قربانيان در فصول تابستان و بهار قربانی غرق شدگی شده بودند. 87% از قربانيان در محل وقوع غرق-شدگی فوت نموده بودند. انگيزه قربانيان برای ورود به آب با سن، جنس و ميزان تحصيلات آنها ارتباط داشت (01/0 P≤). نحوه حدوث فوت نيز با سن و جنس (01/0 P≤) و همچنين با ميزان تحصيلات و وضعيت تأهل (05/0 P≤) همبستگی آماری معنی داری داشت. نحوه حدوث غرق شدگی به شرح ذيل بود: حادثه (0/88%)، خودکشی (5/5%)، قتل (4/1%) و نامعلوم (1/5%). نتيجه گيری: شهر تهران با مرگ و مير ناشی از غرق شدگی به ميزان 7/0 در هر 100000 نفر در سال، دارای آمار مرگ و مير بالايی در کشور نيست. با اين حال غرق-شدگی معضلی است که بيشتر قشر جوان جامعه را هدف قرار داده است. برای پيشگيری مؤثر از غرق شدگی، تهران نيز مانند بسياری از نقاط ديگر کشور نيازمند سياست گذاری، تدوين و اجرای برنامه ای دقيق بر مبنای توجه به عوامل خطر شناخته شده می باشد. Background & Aim: Drowning must be recognized as a major global public health problem with significant opportunities for prevention. Materials & Methods: In Order to examine the incidence and characteristics of drowning, we analyzed data from the Legal Medicine Organization of Tehran through a cross sectional study from 2002 to 2006. Findings: During five years, a total of 292 cases (241 male & 51 femal) suffered fatal drowning in Tehran. Mean age was 21.7±15.7 years and M/F ratio was 4.7:1. The most common age groups of drowned victims were 0-4, 15-24 and 5-14 years (1.5, 1.2 and 1.1 per 100 000 population/year, respectively). Children under the age of 15 years comprised 32.2% of all drowning deaths. Canals and public natatoriums were the locations with the highest number of drowned victims (24.7% and 21.2% respectively). Overall 85.3% of all drowning deaths were occurred in summer and spring. 87% of victims were dead at the places of drowning (p≤0.01). There was correlation between decedents’ motives with their age, sex and education (p≤0.01). Also there was correlation between manner of death with age, sex, educational state and marriage status (p≤0.05). The manner of death was found as following: 88.0% accidental, 5.5% suicidal, 1.4% homicidal and 5.1% undetermined. Conclusion: Tehran has a mean drowning rate 0.7 per 100 000 population/year which is not a high rate in the drowning related mortality. Yet drowning is a public health problem which involves young population. Prevention of drowning in Tehran, like other parts of our country, requires programming and policies that address known risk factors غرق شدگی، اپيدميولوژی، مرگ و مير، تهران، ايران. Drowning, Epidemiology, Mortality, Tehran, Iran 115 122 http://www.sjfm.ir/browse.php?a_code=A-10-1-127&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa اردشير شيخ آزادی Sheikhazadi@tums.ac.ir 11003194753284600851 Yes محمد حسن قديانی 11003194753284600882 No